In My Mind

 

 

 

             در افسانه ای آمده است که پرنده ای تنها یک بار در

            عمر خود می خواند و چنان شیرین می خواند که هیچ

            آفریده ای بر زمین به او نمی رسد. از همان دم که از

            لانه ی خود بیرون می آید در پی آن می شود که شاخه های

             پر خاری بیابد و تا آن را نیابد آرام نمی گیرد. آنگاه

            همچنان در میان شاخه های وحشی آواز سر می دهد

            بر درازترین و تیزترین خار می نشیند. و در حال مرگ،

            با آوازی که از نوای بلبلان و چکاوکان فراتر می رود

             رنج جان کندن را زیر پا می گذارد. آوازی آسمانی که

              به بهای جان او تمام می شود. همه عالم برای شنیدن

             آوازش بر جای خود میخکوب می شوند و خداوند در

            ملکوت آسمان لبخند می زند. آخر تا رنجی گران نباشد

            گنجی گرانبها یافت نگردد ... باری، آن افسانه چنین می گوید.

 

 

 

 

نوشته شده در ٢۱ تیر ۱۳۸٤ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ توسط نازیلا نظرات () |


بزرگترين سايت خدمات دهي به فارسي زبانان